Όπως βλέπεις εις την λίμνην την εικόνα σου πιστήν,
Άνω ταύτης όσω είσαι·
Άμα δε αναχωρήσεις, έπαυσες να ζωγραφήσαι,
Και η λίμνη διαγράφει την εικόνα σου αυτήν·
Ούτω και ενόσω μένης εις την φίλην σου εμπρός,
Σ’ εικονίζει, αγαπάσαι·
Φεύγεις; αι στιγμαί εκείναι θα διαγραφώσι πάσαι,
Και θα έλθουν πάλιν άλλοι να κατοπτρισθούν λαμπρώς.
Εις τον άνεμον μη λέγε τα δεινά σου. Δεν σ’ ακούει.
Εις την άμμον μη χαράσσεις τ’ όνομά σου. Θα χαθή.
Όστις κρούει την ψυχήν γυναικός, ματαίως κρούει·
Ότ’ εις γυναικός χαράξης την καρδίαν, θα σβεσθή.